|
Eerst zal ik ons beestenspul
even voorstellen:(het is 1997)
Een ruwharige dwergteckel van 11 jaar en Sarah, onze zeer uit de
kluiten gewassen, witte (ex)kater die sinds 1984 bij ons woont.
Sarah is niet alleen een hele grote, maar ook een heel sociale
kat, geen druktemaker, een echte schootkat die kopstoten geeft
als hij je knuffelt. Maar ook heel verliefd naar je kan kijken
als hij op z'n vaste stekje op de vensterbank zit.
We hebben altijd wisselend
drie (vanaf 1975) poezenbeesten gehad waarvan Sarah uiteindelijk
is overgebleven. Eén ervan was ook een Abessijn (wildkleur) Kusa
van Asmara van de fam Proper uit Epe (1976, een hele tijd
geleden dus). Een prachtbeest. Ondanks zijn medaillon en strepen
op zijn voorpoten.
Een echte doordouwer. In die
tijd woonden we op een flat en kwam mijn man tussen de middag
snel een boterham wegwerken, maar voordat hij überhaupt een hap
kon nemen, moest en zou er eerst gespeeld worden. Dat betekende,
een speeltje door de kamer heen gooien waarop hij hem
apporteerde, steeds
en steeds weer, en als mijn
man niet luisterde, kreeg hij dat kleffe speeltje desnoods op
zijn bord. Toen is onze liefde voor Abessijnen ontstaan.
Helaas is deze Aby maar zes
jaar geworden. (1982 overleden aan blaasgruis etc). 't Heeft wel
(heel) lang geduurd maar sinds oktober 1996 woont er weer een
wildkleur Aby bij ons. Hij komt uit Hoenderloo (Cattery de Spinnekopjes van Evelien
Veilbrief), maar is geboren (19 juli) bij een vriendin van haar
-Inge (plus Inge's partner Fred en hun zoontje Scott).
Vooral Scott heeft zeker
bijgedragen in zijn opvoeding, want hij vindt kleine
kinderen heel interessant) 't nestje bestond uit 5 stuk voor
stuk knappe knullen. Hij heet Obelix maar wij noemen hem Basteth,
wat al gauw Bas werd. Zijn achternaam
doet hij eer aan en knuffelen kan hij als de beste. Als hij 't
heel erg te pakken heeft, loenst hij er zelfs bij en bijt in je
neus. Mannenschouders en (ongeschoren) wangen vindt hij ook 't
einde. Hij is nergens bang voor, wel
voorzichtig maar z'n nieuwsgierigheid overwint alles. In 't
begin heb ik hem één keer horen blazen naar onze hond, maar
omdat Castor niet reageerde, probeerde hij 't voorzichtig met
een tikje.
Ook daar reageerde de hond
niet op, dus dat was oké. Toen hij 10 maanden was besprong hij
hem wel eens, of nam een 'laag-vlieg-route' over hem heen maar
de hond reageerde nog steeds niet. Echt frustrerend voor een
kleine abessijn, maar Basteth blijft het proberen. Sarah
negeerde hem in 't begin totaal. Hij kwam zelfs in die tijd vaak
met andere jonge katten thuis en 't leek net of hij wilde
duidelijk maken dat zo'n wollige rooie, cyperse of
zwart witte toch ook heel leuk geweest was.
Maar toen hij eenmaal merkte
dat Bas bleef, heeft hij 't geaccepteerd, sterker nog hij is
zeer op hem gesteld geraakt. Vroeger zorgde hij er altijd voor
dat hij gewassen werd door één van de andere katten die wij
hadden, want wassen vond hij wel een
heel gedoe. Hij poetste de anderen nauwelijks, ging er wel
bovenop liggen als hij een lekker plekje zocht en nu wonder
boven wonder wast hij Basteth. Basteth gaat dan voor hem staan,
kop naar beneden en hup Sarah weet wat de bedoeling is. Heel
samenzweerderig heeft hij Basteth ook de zolder laten zien,
vooral de plekken waar wij niet zo goed bij kunnen (dus waar de
troep ligt waar je nooit meer naar omkijkt en toch goed bewaart)
en Basteth prrrrt, prrrt achter hem aan. Wij vinden dat Sarah
ontzettend is opgeknapt. Vorig jaar is Sarah behoorlijk ziek
geweest, (voorstadium ontdekking suikerziekte) maar ik weet
zeker dat mede door 't medicijn Bas hij een, om in autotermen te
spreken '100.000 km beurt' gehad heeft. Hij is veel actiever
geworden en z'n vacht ziet er weer prachtig uit. Basteh nodigt
hem vaak uit voor een spelletje en als Sarah daar niet gauw
genoeg op reageert gaat hij gewoon aan z'n keel hangen. Dan lukt
het (bijna) altijd. Basteth heeft hem zelfs zover gekregen dat
Sarah hem ook uitdaagt, achter een speelgoedmuisje aanrent, verstoppertje speelt of zijn
zware lompe lijf boven in de klimboom hijst of de trap op en af
rent. Soms vindt Sarah 't welletjes. Buiten in de tuin zijn de
hond en Sarah los en Bas is aangelijnd. Sarah vindt het, na een partijtje intensief stoeien
met Bas, heerlijk om een uiltje te knappen op de deken in de
zon. Bas houdt dit maar even vol want er zijn zoveel vliegjes,
kevertjes, spinnetjes en hommels waar hij achter aan moet. Hij
is al twee keer gestoken en kreeg prompt een zeer dikke poot. En
dan zie je de oudjes denken wat een uitslover zeg! Maar je kan
merken dat ze op elkaar gesteld zijn, want ze begroeten elkaar
steeds als ze elkaar even niet gezien hebben. Kortom, wat mij
betreft kan het prima een huiskat met een Abessijn. Ik vind ze
heel sociaal en
lief voor huiskatten (en onze
huiskat ook voor hem). En wij? We kunnen ons een leven zonder
Abessijn niet meer indenken en er komt zeker nog een Abessijn
bij.
Eén is wel heel weinig (ze
zeggen dat Aby's verslavend
zijn dus ik hoop dat 't
binnen de perken blijft).
|
